9/10/2009 - Günebakan Sevdam

GÜNEBAKAN SEVDAM Yüzün nereye dönerse Güneş oradan doğardı Sabahları oradan karşılardım yaşamı Gecenin dinginliğinde Seni andığım anlarda Yani düpedüz ibadet zamanlarında Gizemleri yüklenmiş ışıltısına Kuyruklu yıldızlar kayardı hasretinde Hüzün gelip yapışırdı boğazıma Dudaklarımdan dökülen her ses Özlemine bir yakarış olurdu Kör karanlık bir kayboluşta Ne zaman ışığı kucaklama arzum Gelip otursa yürekciğimin ortasına Sadece sana kavuşmalar avuturdu yalnızlığımı Sesin olmadan üşürdüm Nefesin olmadan kururdu tutkular Ölüm korkusu kadar yakındır Seni sevmelerde can bulmam Bir arpa yolu kadar yani sadece İşte bu yüzden korkarım yokluğundan Ölümden beter bir dehşetle Karanlık dediğin Sadece varlığını benden mahrum etmendi Seni sevmelerimin gizemi Düşlerimde daha önce hiç bulmadığım Ve uyanıklığımda hatırlamadığım lisan kadar muamma Bu yüzden anlamaları bırakır Sadece ruhunun yaşam kokan tadında Teninde cennet yaratan sevişmeleri düşlerdim Ne zaman uzak kalsam sana İçimdeki patikalarda yürürdüm Hasretinin labirentlerinde sevişmelerine yol arardım Bu yüzden günebakan misali Güneşin izlerini takip ederdim Çünkü güneş gittiğin yönde batardı Gassan SATAR
|